Właściwości olejku – skąd się biorą?

Manuka-oilObecnie olejek Manuka stosowany jest głównie jako środek odkażający do użytku zewnętrznego ze względu na silne właściwości antybakteryjne i odkażające. Szczególnie silne właściwości antybakteryjne posiada olejek wytwarzany z krzewu rosnącego w regionie East Cape. Maorysi, rdzenna ludność Nowej Zelandii, od wielu stuleci wykorzystywali lecznicze właściwości różnych części tej egzotycznej rośliny. Przykładowo wywar z liści manuka był spożywany na różnego rodzaju dolegliwości, a rozgniecionymi nasionami i liśćmi manuka opatrywano rany.

Skład chemiczny olejku zależy od kilku zmiennych. Pierwszą zmienną jest ekotyp zbieranego materiału, który jest uzależniony od okolicy w której rosną krzewy Manuki. Od ekotypu w rezultacie zależy zapach i aktywność biologiczna olejku.

W Nowej Zelandii wyszczególniono trzy główne chemotypy olejku Manuka w zależności od miejsca występowania krzewów Manuka:

1. Olejek pozyskiwany z krzewów rosnących na północy Nowej Zelandii charakteryzuje się wysoką zawartość pinenu,

2. Olejek pozyskiwany z krzewów rosnących w regionie East Cape i Marlborough Sounds, charakteryzuje się bardzo wysoką zawartością triketones,

3. Olejki zawierające kompozycję seskwiterpenów są pozyskiwane z krzewów rosnących na pozostałych obszarze Nowej Zelandii. Od proporcji triketones w olejku zależy jego aktywność przeciwbakteryjna.

 Zawartość poszczególnych składników chemicznych w olejku Manuka w zależności od miejsca zbiorów przedstawia poniższa tabela.

Składniki/Region

Północ

East Cape

Południe

Monoterpenes

40%

3%

12%

Seskwiterpeny

42%

54%

65%

Triketones

1%

33%

2%

W przeprowadzonym badaniu 43 obszarów występowania krzewów Manuki na Wyspie Południowej zaobserwowano, że w zależności od miejsca występowania krzewów, pozyskiwany olejek różni się stosunkiem monoterpenów do seskwiterpenów.

Przeprowadzono także 12 miesięczne badanie bogatego w triketones olejku Manuka z regionu East Cape, które wykazało, że bez względu na porę roku ilość triketones w olejku jest na tym samym poziomie.

Uważa się, że najlepszy czas na zbiory przypada na okres od połowy wiosny do późnej jesieni, który pozwala ominąć zbiór nowo rosnących roślin, których wzrost rozpoczyna się późnym latem. Młode krzewy zostają oblamowane przez maszynę tnącą, pościnany materiał jest zbierany i zawożony do destylatorni. Oblamowane krzewy zostają pozostawione do ponownego wzrostu, kolejny zbiór materiału z tych krzewów możliwy jest po okresie 3-5 lat.

Podziel się na:
  • Drukuj
  • PDF
  • Dodaj do ulubionych
  • Facebook
  • Google Bookmarks